Daleko donikąd

Daleko donikąd

Stan Borys

“Zawsze uwielbiałem recytować poezję szukałem w niej skrzydeł, które mogłyby unieść mnie ponad poziomem przeciętności. Szukałem w niej boskości, którą czułem, że jest we mnie a nie umiałem jej sam opisać. Nigdy też nie uczyłem się pisania poezji, szedłem krokiem zamaszystym śladami poetów moich mistrzów. Aż przyszla Ona – Matka Boska Poetycka, która zdjęła zasłonę z moich oczu i pozwoliła patrzeć, obserwować i czuć nieskończenie. Nauczyłem się śpiewać i tak na skrzydłach poezji unoszę się dzisiaj.” Stan Borys